Dag 3 ...... dinsdag 22 januari 2008

Dag 3. Het gebruikelijke ritueel inmiddels. Wakker worden, opstaan, douchen, aankleden en om kwart over acht naar beneden naar het ontbijtbuffet. Een mix van diverse soorten Müsli (goed voor de koolhydraten) aangevuld met wat gedroogde pruimen en yoghurt om te beginnen. Daarna een paar bruine broodjes met kaas en jam of honing en een gekookt eitje. Thee om het vloeistofpeil aan te vullen.
Een tafel uitgezocht waar nog schoon bestek ligt. Iedere morgen is het weer een verassing bij wie ik aan tafel mag zitten. Naast het ontbijten zelf wordt er aan tafel gesproken over wat er gisteren gedaan is, wat de ervaringen waren en wat de plannen voor vandaag zijn. De laatste leden van de "skiploeg" verlaten het ontbijt om op tijd de skibus naar Nassfeld te kunnen halen.
Hoewel ik skiën ook heel leuk vind, ben ik hier gekomen om te schaatsen op het natuurijs van de Weissensee en eventueel te langlaufen als intermezzo wanneer de sneeuwcondities goed zijn.
Helaas moeten wij bij gebrek aan natuurijs in Nederland hiervoor naar Oostenrijk of Zweden.

De locatie Weissensee in Oostenrijk in de zuidoostelijk gelegen streek Karinthië (net boven Noord Oost Italië) is zo'n 20 jaar ontdekt door Aart Koopmans als "Hollands alternatief" om natuurijstochten te rijden.
Destijds heeft Aart in samenwerking met het lokale gemeentebestuur en de hoteliers een week in eind januari geïnitieerd waarin diverse schaatsevenementen werden georganiseerd met als hoogtepunt de Alternatieve Elfstedentocht. Hiervoor heeft Koopmans de Stichting Winter Marathon opgericht die dit evenement jaarlijks organiseert. Dit initiatief is uitgegroeid tot een jaarlijks schaatsgebeuren dat door zo'n 6 a 7 duizend bezoekers voornamelijk Nederlanders aan de Weissensee heeft geleid. Een geweldige economische impuls voor de omgeving van de in de winter doorgaans slapende hotels gelegen aan en rond het meer. Tegenwoordig heet deze stichting de Stichting Winter Sporten (SWS). Het plaatsje Techendorf (met Hotel Post eigendom van de SWS) is het centrum van dit schaatsgebeuren gedurende de 2 weken eind januari.

De dag is begonnen met bewolking. Er is een kleine kans op neerslag in de vorm van regen of sneeuw zegt het weerbericht. In de loop van de dag zal het opklaren. Perfecte omstandigheden om te trainen voor het evenement van de komende dagen. De 200 km tocht dus.

De bus staat alweer klaar. Instappen. Op weg met de bus vanuit het Gitchtal (zie airview van de Weissensee boven) over de bochtige pas naar de Weissensee.
In de bus spreken we met elkaar af dat we de “rondom” baan weer gaan rijden. Vandaag een aantal rondjes achter elkaar van ongeveer 4.5 km zonder te stoppen.


In Techendorf gaan we de brug over. Rechts uit het raam van de bus zien we dat er meer schaatsers op het ijs zijn, dan de dagen hiervoor.

De uitgezette routes op het kleine meer…Hoe zien de te rijden banen er uit op het kleine meer van de Weissensee er precies uit? Klaas H heeft een GPS-ontvanger (Global positioning System) voor outdoor activiteiten ontvanger in zijn zak. Die gebruikt Klaas bij het fietsen. Wil je meer weten van wat GPS is ga dan naar: http://nl.wikipedia.org/wiki/Global_Positioning_System
Klaas noemt zijn apparaat “Jodokus”. In de mode tracking legt het apparaat om een aantal seconden de positie/plek waar je je op dat moment bevindt in zijn geheugen vast. Kun je daarmee precies de route volgen die je gegaan bent, hoe snel je was, hoe lang je er over gedaan hebt enz. Op een display kun je via de bedieningsknoppen deze informatie zichtbaar maken. Klaas heeft van de opgeslagen gegevens een paar afbeeldingen gemaakt.
Hieronder zie je de afbeeldingen van de rondom baan van 4,5 km en de lussenbaan van 16.5 km lang met linker en rechter bochten.Volgens mij worden door de ijsmeester Norbert Jank bij het uitzetten van de banen tijdens het baanvegen ook een GPS gebruikt.

Wil je de afbeeldingen beter zien ga dan met de muiswijzer op een van de afbeeldingen staat en klik met de linkermuis knop de afbeelding. Dan zie je de afbeelding vergroot. Dit geldt trouwens ook voor de foto's afgebeeld in deze weblog

Eenmaal aangekomen op de parkeerplaats lopen we vanaf de bus nu naar een ander opstappunt op het ijs. Vandaag kleden we ons om en doen de schaatsen aan in het inmiddels gecreëerde “rijders” kwartier als onderdeel van alle tijdelijke faciliteiten die daar de laatste dagen gebouwd zijn.
Dit rennerskwartier bestaat uit een met rood witte linten afgezet gebied waar opklapbare tafels en banken door de organisatie van SWS zijn neergezet nabij het start en finish gebied van de komende wedstrijden en tochten. Ook kun je daar je tas “veilig” achter laten.

We gaan op weg. Direct vormt zich het “toerschaatserstreintje van de AIJC” weer. Siet neemt zoals gebruikelijk de kop.
We beginnen rustig. Vandaag is de samenstelling van het groepje Klaas H, Klaas J, Siet, Netty, Marja, Peter (met digitale camera) en ondergetekende.
Joop en Herman gaan hun eigen weg en route.
Na 2 ronden van 4,5 km gereden te hebben nemen na een halve ronde op het meest westelijke puntje van het meer de afslag die ons naar het 16,5 km circuit leidt.

Het is 11.00 uur. De zon is inmiddels doorgebroken.
Op het ijs wordt druk gewerkt aan de verdere opbouw van de faciliteiten voor de komende schaatscriteriums en tochten terwijl de schaatsers massaal bezit hebben genomen van het ijs. Aan de startlijn wordt verder gewerkt. Ook is men begonnen met de opbouw van de verzorgingstenten en speciale plasbakken voor de heren op het ijs langs de route.

Het ijs op dit gedeelte is beter dan gisteren. Hoe meer we in de buurt van het dorp Techendorf komen des te gladder het ijs.

Na een kilometer of 6 (inmiddels een paar lussen genomen te hebben) gebeurt er onverwachts wat.
Klaas J, die voor mij in het treintje rijdt, zie ik plotseling zijn benen omwijd gaan (wijdbeens) en komt uiteindelijk ten val. Ik kan geen kant uit om hem te ontwijken. Links de vastgevroren hoge sneeuwrand en de naar rechts vallende Klaas. Voor remmen is het te laat. Klaas neemt mij in zijn val mee. Ik ben met mijn benen onder zijn benen door geschoven. Kom op mijn rechter heup ten val. Met Klaas gedeeltelijk op mij. Vang de val op in een reflex met mijn “nog functie beperkende” rechterhand. Au! Gelukkig draag ik goede winterhandschoenen speciaal gekocht voor bescherming van mijn gedeeltelijk “invalide” als gevolg van een val tijden het skeeleren in juni vorig jaar.
Er wordt door de groep gewacht en bezorgd gevraagd of alles okay is. Een flinke schaafwond en een kneuzing op mijn rechterheup is het gevolg van deze valpartij blijkt achteraf. De speciaal door mij gemaakte heupbeschermers van polyetherschuim heb ik op mijn hotelkamer liggen ….

Na de valpartij weer op weg.
In de verte voor ons zien we (aan de houding te zien) ons bekende schaatsers rijden.
We lopen Piet en Gerard S in. Dag Piet, Dag Gerard. Gerard volgt ons nog een paar momenten maar moet toch lossen.

Even later worden we zelf ingelopen.

Naar rechts kijkend zien we Kees Huisman (echtgenoot van Afra Huisman (oud toerschaatslid) vader van de marathonrijders Sjoerd, Mariska, Marc Huisman ons voorbijgaan. Dag Kees (met Noorse muts) wordt geroepen uit onze groep…. Groeten aan Afra!

13.00 uur: Het is licht boven het vriespunt maar het ijs ligt er evenals de voorgaande dagen nog perfect bij. De schaatsers draaien dan ook vol plezier hun rondjes.

We komen weer bij het rennerskwartier. Sommigen van ons maken hier en daar een praatje.
Ook wordt er wat gegeten en/of gedronken.

Wij maken kennis met de beroepsfotograaf Harm de Boer die ons tijdens het schaatsen ons met zijn fotokanon op de korrel nam.
Harm heeft vandaag wat sfeerfoto’s geschoten zegt hij. Voor op de website van SWS. Peter en ik krijgen zijn visite kaartje om eventueel een van de foto’s die hij van ons genomen had te kunnen bestellen.
Ook spreken we wat uitgebreider met Lorreine Botman uit Andijk.
Lorreine hadden we onderweg al een keertje ingehaald en gedag gezegd. Zij was net als Afra ook lid van onze toerschaatsclub. Maar sinds de kunstijsbaan in Hoorn open is zijn beide daar gaan schaatsen. Hoorn is dichter bij huis (Andijk).

Eten doen we weer bij onze inmiddels vaste plek (in de zon) helemaal op het meest westelijke puntje. Uitzicht over het meer.
Op het ijs staat een nauwkeurig door Norbert Jank ("der Eismeister") gemaakte replica van een Friese doorloper die 15 meter lang is op het ijs staat. Nauwkeurig nagemaakt vanwege het 20 jarig jubileum van de alternatieve Elfstedentocht. De wat groot uitgevallen schaats kan worden voortgetrokken door paarden of een auto. Daar maken later in de week de winnaars een ererondje op mee.

Omstreeks half drie in de middag vind ik dat het voor mij vandaag genoeg is geweest. Marja denkt er hetzelfde over.

In het rennerskwartier zie ik Jan Uitham, de Groninger schaatslegende op een bank zitten zijn schaatsen uit te trekken. Jan was 2e in de beruchte Elfstedentocht van 1963. Jan is inmiddels 83 jaar. Heeft de nodige “kunstwerken” in zijn lichaam zitten. Toch schaatst hij nog steeds. Wel met de nodige beschermers (knie, elleboog, helm, handschoenen) Jan rijdt niet hard maar wel door. Wij spreken onze bewondering uit naar hem. Vindt hij leuk is zijn reactie.
Terwijl ik de Maple natuurijsschaatsen van de schoen losclip en met mijn vingers het aangevroren ijs schaafsel van de ijzers verwijder bezeer ik mij. Oorzaak een stuk ijzer is uit de neus van één van de schaatsen weggebroken. Waarschijnlijk vanochtend toen ik een schuiver maakt over een scheur, zonder te vallen.Geen wonder dat ik af en toe met mij schaats op het ijs bleef steken. Onderweg is dat een paar keer gebeurd. En ik maar denken dat ik met mijn lichaamsgewicht te veel op de voorkant leunde mogelijk als gevolg van vermoeidheid.
Bij de schaatsservice is het een gezellige drukte van belang.De zojuist geïnstalleerde schaatsservice van Cor Faber uit Heerenveen bij het Start en Finishgebied biedt uitkomst.De neus van de kapotte schaats wordt over de elektrische slijpsteen gehaald. De vonken vliegen in het rond. De schaats krijgt een nieuw neusprofiel. De schaatsenmaker zegt dat hij er een zgn. “Weissensee sleetje” in slijpt. De schaats zal gemakkelijker over de scheuren in het ijs lopen. Nadeel is wel dat je in de bochten minder druk op de schaats hebt om de bocht door te sturen.De hap uit de neus kan niet volledig worden weggeslepen, want anders wordt er teveel materiaal aan de voorkant weggehaald.
In de andere schaats wordt eveneens een nieuwe ronding aan de voorzijde geslepen. Beide schaatsen zijn nu weer symmetrisch van vorm. Nodig om de schaatsen weer te kunnen slijpen en om ongelijkheid in de schaatsbewegingen te voorkomen.

Inmiddels zijn Siet, Peter, Netty, Klaas en Klaas gearriveerd en kleden zich om.

Ook arriveren Gina en Evert onze chauffeurs. Samen hebben zij ook de nodige ronden op de schaats afgelegd.

We besluiten om voordat we naar de bus gaan nog even wat te drinken in de feesttent.
Inmiddels is deze volledig geïnstalleerd en klaar voor de ontvangst van alle deelnemers. Een ruime keuze aan drink- en eetwaar is er te verkrijgen. Van kip t/m allelei soorten pasta's en natuurlijk snitzel gerechten. Het is lekker warm in de tent.

We nemen het er even van. Aan de lange tafel met z’n allen. Els S, Gerard S, Herman en later André (met Glühwein) maken het clubje toerschaatsers compleet .

Warme chocolade met slagroom en een Apfelstrüdel gaat er bij mij wel in.

Het is inmiddels half vier. De tent loopt langzaam vol met bezoekers. Blijken de deelnemers met hun" aanhang" te zijn voor de snelle toertocht morgen. Op het toneel is de organisatie bezig met de voorbereidingen voor een presentatie straks.

Het wordt tijd om naar de bus te gaan, die ons weer naar het hotel in Weisbriach brengt. Kwart voor vier is de vertrektijd en wij willen niet te laat komen.

Terwijl wij wegrijden van het meer worden om 16.00 uur in de grote feesttent de deelnemers aan het WK voor veteranen en de deelnemers aan de snelle toertocht van morgen ingelicht over de gang van zaken.
Tijdens de terugrit neem ik mij voor om de sauna in het hotel eens uit te proberen. Goed voor mijn toch wel vermoeide lijf en spieren. Ik bespreek mijn voornemen met Klaas H.
Klaas was dat ook al van plan een sauna te nemen.

In het hotel aangekomen direct de sauna in. In de kelder van de nieuwbouw van het hotel is een sauna en turks stoombad aanwezig met relax ruimten. Het ziet is er netjes en schoon uit.
Een paar vrouwelijke medereisgenoten uit Nijmegen zijn ons voor. Plaats genoeg in de sauna. Al relaxend en zwetend in de warme sauna denk ik terug aan de fatastische schaatsdag. Ondanks de flinke schaafwond die ik aan deze dag heb overgehouden. Het transpiratie zweet prikt in de wond....

Geheel opgefrist en ontspannen ga ik een aperatief halen in het café van het hotel voordat we met z'n allen naar de eetzaal gaan. Het is er gezellig druk. De belevenissen van die dag gaan over tafel.

Vanavond staat er Gebrat op het menu. Na het voorgerecht van soep en diverse salades moeten we in colonne via de entreehal van het hotel naar de keuken. Een bord pakken en langs de verschillende pannen met groenten, kartoffln in schil en pasta’s lopen.
Een kokkin schept voor ons naar eigen keuze een hoeveelheid op. Vervolgens moeten we langs de “chefkok” (Günther, de vader van de hoteleigenaar Michael Sattleger) die van verschillende soorten gebraden vlees een stukje afsnijdt en op het bord legt. Hij wijst naar de andere kant van het fornuis. Daar staat een jonge kok (blijkt een jongeman die stage in het hotel loopt; opgegroeid is in Groningen en sinds een paar jaar met zijn vader en moeder in Oostenrijk woont). Hij serveert de gebraden bloedworst en nierkaas. Dat zijn nou niet de gerechten die er bij mij ingaan. Ik sla zijn “aanbiedingen”. Toch even een praatje met hem gemaakt.
Met een bord volgeladen terug naar de eetzaal. Heerlijk al die verschillende soorten “gebrat”. Ik herken schnitzel, biefstuk, karbonade, sparerib en rundvlees. Een hele hap.
Als toetje dit keer ijs. De vruchtensaus is snel op evenals de slagroom. Het lijkt wel of iedereen uitgehongerd is.
Terwijl we de “toetjes” naar binnen werken en sommigen van ons nog koffie of thee, bier of wijn bestellen wordt er een geluidsinstallatie opgebouwd.
Als verassing voor die avond zal de Oostenrijkse zangeres met de artiesten naam Mariëlle voor ons optreden. Na een paar luisterliedjes wordt een actieve bijdrage van het publiek gevraagd. Het begint met meezingen en dansen en zal uiteindelijk overgaan in een polonaise door de gehele beneden verdieping van het hotel. Het is feest. De nodigde biertjes en wijn die geconsumeerd worden maken de aanwezigen “losser” en verhogen de feestvreugde. Om 23.00 uur is het optreden van Marielle afgelopen. Een paar nummers als toegift na aandringen volgen nog.

Dan is het voor de meesten van ons tijd om het bed op te zoeken. Morgen is er weer een nieuwe dag. Ik neem nog snel een douche om het danszweet af te spoelen en duikt het bed in. Wekker gezet. Licht uit en val direct in slaap.

Dag 2 ..... maandag 21 januari 2008

Flink doorgeslapen vannacht. Kwart voor acht pas wakker. Lekker geslapen maar toch nog niet helemaal uitgerust van de nachtelijke busrit van zaterdag op zondag. Prima hotelkamer. Een goed geoutilleerd hotel is mijn eerste indruk. Koffer verder uitgepakt. Ik ben voor de rest van de week geïnstalleerd.
Douche genomen. Blijkbaar douchen er veel meer mensen op dit moment van de dag, want ondanks een thermosstatische meng kraan toch een wisselbad van warm en koud water.
Tijdens het ontbijt blijken er weinig vroege vogels te zijn, die met de eerste bus om 09.00 uur naar de Weissensee vertrekken om te gaan schaatsen. We zien, al ontbijtende, de vroege bus langsrijden met weinig passagiers aan boord. Een grote groep skieers zijn al met de skibus naar de pistes in Nassfeld vertrokken

De meeste passagiers van de late bus vinden de tijd tussen 10.30 tot 15.30 uur om op de Weissensee aan het schaatsen, te langlaufen en/of skieen te besteden een aardige periode. Voor de rest van de week zal later op de dag besloten worden de vroege bus te laten vervallen.

Eenmaal op weg naar de Weissensee worden in de bus voorzichtig de intenties van vooral de schaatsende passagiers met elkaar besproken wie wel of niet mee gaat doen aan de 1e officiële Alternatieve Elfstedentocht (toertocht) en welke afstand er vrijdag as gereden zal worden. Breekpunt voor het wel of niet meedoen aan dit evenement blijkt niet alleen de hoogte van het inschrijfgeld (100 euro) maar vooral ook het verplichte “lidmaatschap” inclusief de opzeg condities vanhet lidmaatschap van de organiserende Stichting Winter Sporten, die het evenement organiseert. Een vereniginglidmaatschap en dus een collectieve inschrijving voor de AIJC leden kent de Stichting voor zover ik weet niet.
Daarnaast speelt het “klaar” zijn voor zo’n lang durende schaatstocht ook een rol. De komende dagen zullen door een aantal van ons eerst nog de nodige kilometers in de benen gemaakt moeten worden als training. Op donderdag (de dag voor de "grote dag" zal min of meer een "rustdag" worden. Zelf weet ik nog niet wat ik zal gaan doen. Of ik de volledige 200 kilometer zal gaan rijden. Conditioneel heb ik deze zomer als gevolg van het breken van een paar vingers en de revalidatie van de handfunctie wat conditionel achterstand opgelopen. De komende dagen zullen uit wijzen of ik mee kan komen met de “rest”.
Aankleden/omkleden doen we op het ijs bij Techendorf zelf.
Langs de oevers van het meer staan een aantal huisjes met houten vlonders die in de zomer als badhuisje of terras aan het water dienen. De temperatuur is nog onder het vriespunt; de zon schijnt door een sluierbewolking. Het is blijkbaar nog vroeg voor de meeste schaatsers die in Techendorf verblijven.

Een samengestelde “treintje” met Siet, Netty, Peter, Marja, Klaas J, Jan en ook nu Joop en Herman vertrekt.
Marja nu met voor de rest van de week gehuurde schaatsen onder haar Salomons en Peter heeft een paar schaatsen kunnen lenen van een AIJC lid die is gaan skiën in Nassfeld.







Terwijl wij op weg zijn gegaan geeft Klaas H deze morgen als instructeur privé skiles aan een 4 tal dames op de Skipiste aan de Weissensee. Met de skilift die naar de Naggeralm leidt omhoog. Bij het bergstation van de lift heb je een mooi uitzicht op het kleine meer. Het lusvormige schaatscircuit is daarvandaan goed te zien.


Er wordt flink geoefend door Janny, Tiny, Antine en Els S onder de "supervisie", het voordoen en aanwijzingen van Klaas op de piste.





Maar er is ook gelegenheid om even bij te komen en van de zon te genieten op de Nagger Alm zelf







Terug naar het schaatsen op de Weissensee. Onderweg zien we dat we als groepje verschillende malen gefotografeerd worden. Zullen we deze foto’s ooit te zien krijgen?


Later in de week zien we een paar foto's op de website http://www.weissensee.nl/ staan. Dat wordt ons via een SMS-je gemeld vanuit Nederland. Ook daar worden we gevolgd.


De rust op het meer wordt verstoord door een snowscooter die over het ijs raast. De uitlaatgassen van de tweetaktmotor blijven lang op het meer hangen omdat er geen wind staat en ruiken niet prettig. De duo passagier (met goudenhelm) maakt video opnamen van groepjes schaatsers. Dit blijken opnamen te zijn voor het video journaal voor de website van de SWS. Later herken ik het hoofd onder die helm. Blijkt het hoofd te zijn van Glenn Wassenburgh woonachtig aan de Bobeldijk en van beroep fotograaf/cameraman is. Glenn werkt ondermeer als sportfotograaf voor de Telegraaf. Maakt veel foto's van het marathonschaatsen.

We schatten dat we 25 á 27 km per uur rijden. Een goed tempo. Allemaal kunnen we mee. En als het te snel mocht gaan dan wordt er vanuit de groep naar onze kopman of kopvrouw geroepen het tempo wat te verlagen. Er wordt niet veel gesproken in de groep. Met uitzondering van Siet en Peter..... Die hebben blijkbaar lucht genoeg hiervoor.

Peter ontpopt zich als onze schaatsende fotograaf. Veel van zijn actiefoto’s zullen gebruikt worden in dit verslag en de komende verslagen. Hieronder een paar van de op deze dag al rijdende geschoten foto's:

Niet alleen worden door Peter actiefoto's gemaakt van ons schaatsende groepje maar ook van andere clubgenoten die we onderweg tegenkomen. Vaak gaat dat gepaard met een korte stop en een praatje en een plaatje. En dat onder ideale weersomstandigheden.










Ook kletsen we even met Henk en zijn zoon Jasper. Henk is dit seizoen als nieuw lid bij de afdeling toerschaatsen gekomen en was meteen enthousiast om mee naar de Weissensee te gaan. Zij zijn van plan om vrijdag de 100 km te gaan schaatsen.

In het start- en finish gebied op het kleine meer is het een drukte van belang.Steeds meer tenten, afzettingen en andere faciliteiten verrijzen. Iedere keer als we langs dit gebied komen zien we een fase van het opbouwen. De caravan van waaruit o.a. de uitzendingen van de webcams worden verzorgd is geplaatst.

Na elke ronde wordt er even gelummeld. Soms wordt er even gestopt om wat te drinken of te eten om de energievoorraad op peil te houden.
Inmiddels hebben we tijdens onze rondtocht een paar toilethuisjes op het ijs ontdekt om te plassen en/of te poepen. Ook dat moet gebeuren. Het ritme en de aanpak om een grote afstand te rijden lijkt gevonden.
Begin van de middag is het start en finishgedeelte van de officiële baan verboden gebied. Via een rood-wit lint is de doortocht afgezet om in het ijs in dit gebied draden te kunnen aan leggen voor het ontvangen van de signalen van de transponders die de schaatsers moeten dragen. Iedere rijder krijgt een uniek nummer en op deze manier kan de organisatie op een beeldscherm zie wie de rijder is en hoe lang deze al onder weg is.
Bij wedstrijden wordt de volgorde van binnenkomst hiermee vastgelegd en vergeleken met de video opnames van de finishlijn waar de rijders met beennummers langs komen.

Via een bypass baantje passeren we dit voor ons verboden gebied. Wel oppassen voor een paar gaten in het ijs, waar water uit naar boven borrelt op het moment als de groep passeert en vooral voor overstekende personen.
Van de start- en finishplaats loop je langs een met linten afgezet gedeelte terrein ( inmiddels ingericht met banken om je om te kleden en schaatsen aan te trekken) via de ceremonieplaats naar de grote verwamde feesttent waar gegeten en gedronken kan worden en waar ook de inschrijvingen en afhalen van de spullen voor deelname aan de tocht der tochten verstrekt worden. De opbouw van allerlei tenten voor oa. een schaatsenmaker, de demonstratie van Almgrens schaatsen, een EHBO-post enz. is in volle gang gezet. Woensdag moet als de snelle tour gereden alles klaar staan.

Na een paar keer de "rondom" baan om het meer genomen te hebben, wordt besloten eens een keer om het grootste gedeelte van het ca. 16,5 km parcours te nemen. Op dit baan gedeelte is en wordt nog weinig door de aanwezige schaatsers gereden. Op sommige gedeelten van dit "lussen"traject ligt een losse ijslaag (van op gevroren regenwater) op het ijs, maar ook zijn er hele stukken met spiegelijs. En dan niet alleen bochten naar links maar ook bochten naar rechts. Links pootje over doen is voor sommigen van ons niet een routine schaatsbeweging. Voorlopig al steppende de bocht door. Beginnende bewegingen voor het pootje over.
Er moeten nodig meer schaatsers over dit gedeelte van de baan om de hier en daar aanwezige gedeelten met losse toplaag er af te slijten. De veegmachine van Norbert Jank heeft wel een frees, maar het is nog geen Zamboni of Olympia die we van de ijsbaan kennen.

13.15 uur; tijd om wat uitgebreider te gaan eten. Aan het einde van het kleine meer bevindt zich een speelweide met groot uitgevallen koek en zopie tent. Daar rijden we naar toe en stoppen. De natuurijsschaatsen worden losgeclipt van de schoenen. Banken met tafels staan in de zon opgesteld. Dekens om op te zitten of om je heen te slaan om warm te blijven. We doen ons goed aan warme dranken (chocolade melk), stevige goulashsoep, belegde broodjes of apfelstrudel mit sähne. Even een halfuurtje bijkomen; maar niet te lang anders worden de spieren stijf.

Terwijl wij schaatsen krijgen Piet, Alice en Henny onderwijl ’s middags les in het langlaufen op een speciaal geprepareerd baantje dat wat meer tegen de berghelling aan ligt. Deels in de zon en deels in de schaduw. Zij krijgen les van Klaas J en Wies. Na het schaatsen in de ochtend hebben ze zich omgekleed in de bus op de parkeerplaats, die speciaal daarvoor open is van 12.00 uur tot 13.00 uur. Eén van de chauffeurs is dan gedurende die tijd aanwezig. Overigens zijn de chauffeurs zelf ook fervente schaatsers en skiërs. Maar daarover later meer deze week...

Tijd om naar de bus te gaan. Via het langlaufcircuit om wat foto’s te maken van de les nemende langlaufers lopen we naar de geparkeerde bus.

Onze chauffeuse Gina heeft de verwarming van de bus ruim van te voren aangezet. Buiten in de schaduw begint het weer fris te worden. Vooral nadat je geschaatst hebt; ondanks de droge kleding die aangetrokken is. De stemming is goed.
De fraaie weersomstandigheden maken het verblijf op de Weissensee tot een waar genoegen.
De middag wordt door velen benut om vertrouwd te geraken met het Oostenrijkse natuurijs.
In het hotel aangekomen lekker onder de douche, even op bed liggen voor een korte tuk en daarna naar beneden voor het aperitief en het diner

Aan tafel komen de verhalen los van ieder zijn belevenissen van die dag. Naast onze schaatservaringen komen ook de ervaringen van de skiërs en wandelaars over tafel. Maar bovenal dat het weer momenteel zorgt voor fantastische schaats- en ski- condities.
Tijdens het diner wordt door Klaas Holt aangekondigd dat die avond na het eten een sing- a-long op de eerste verdieping zal worden gehouden.
Jacqueline en ikzelf (voormalige leden van de band de IJsmutsen) hadden daarvoor de gitaar en de nodige kopieën muziekteksten mee van huis genomen. Bedoeld om op één van de avonden wat op te leuken in het hotel of elders. Daarvoor hadden we voornamelijk bekende jaren ‘70 songs en ook Nederlandstalige nummers. De belangstelling voor dit (optreden) was groot. Er werd goed meegezongen. Vooral toen de nodige alcoholische dranken aangedragen en genuttigd werden kwam men “los”. Dan kunnen er in zo’n situatie met sfeer spontane optredens van onbekend talent uit het publiek.
Bijvoorbeeld Peter en Gerard in hun vertolking van de Zuiderzee
Ballade

Zelfs werd er gedanst.Het is dan geen wonder dat de nodige zweetdruppels te voorschijn kwamen bij de vertolkers.
Omstreeks 23.00 uur vond ik het welletjes met het gitaarspelen. In de vingertoppen van de linkerhand waren bij gebrek aan eelt de nodige sporen van de snaren zichtbaar en vooral voelbaar. Na nog wat nagepraat, de spullen verzameld en ingepakt ging ik moe maar voldaan naar mijn kamer. Morgen is er weer een dag. Dan moet er weer geschaatst worden.

Dag 1 ..... zondag 20 januari 2008

We naderen de Weissensee; het is zondagmiddag 20 januari omstreeks 13.30 uur ….

Een paar uur geleden zijn we gearriveerd in ons hotel Brunnwirt te Weissbriach (Korinthië) Oostenrijk.
Na een qua tijdstip wel heel laat ontbijt (11 uur in de ochtend) is er die middag toch nog gelegenheid om met onze reisbus het ijs op de Weissensee te verkennen. Nadat de bus de pas met vele haarspeldbochten uit het Gitschdal en steile klimmetjes met een stijgingpercentage van wel 15 % genomen te hebben, slaan we op een driesprong rechtsaf richting Techendorf.
Reikhalzend kijken we met z’n allen uit de ramen van de bus naar rechts om de eerste glimp van het ijs op te vangen. Wordt er geschaatst?
De berichten over de toestand van het ijs op de Weissensee en de weersvooruitzichten voor dat gebied toen we zaterdagavond uit Alkmaar vertrokken, waren de dagen daaraan vooraf nogal pessimistisch van aard. Vrijdag had het op de Weissensee zelfs geregend. Water op het ijs en dat in hartje winter ...
De zon scheen toen we vanmorgen vroeg de Tauern-autowegtunnel uitkwamen. Prachtig weer met nagenoeg geen bewolking. Langs de wegen en op de "wiesen" (weilanden) lag er nog maar weinig sneeuw. Op de gedeelten die in de zon lagen was de sneeuw verdwenen en waren bruingroen van kleur. Was de dooi echt hier in dit gedeelte van Oostenrijk ingevallen? Wat zou van onze "winterse expeditie" terechtkomen?

Ja hoor. Het kleine meer kwam in snel in zicht. Eerst werden de geveegde baan-lussen op het ijs gewaar en even later zagen we groepjes schaatsers rijden. Enige opwinding in de bus werd voelbaar. Nog even geduld en dan mogen we op het ijs.

De bus moest eerst nog naar het dorp Techendorf zelf rijden en daarna in het centrum van het dorpje rechtsaf de brug over die noord en de zuidoever met elkaar verbinden en een scheiding vormt tussen tussen het kleine en grote meer in ligt. Bij de Skipiste met de stoeltjeslift, die naar de Nagger-alm gaat, zijn er ruim voldoende parkeerplaatsen voor bussen. Dit wordt voor ons de vaste bushalte van de pendelbus tussen het hotel in Weissbriach en de Weissensee voor de komende week. Zo op het oog is hier alles nog betrekkelijk rustig; maar dat zal niet lang meer duren. Binnen enkele dagen is hier een invasie van schaats(t)ers die uit Nederland moeten komen voor deelname aan de 1e Alternatieve Elfstedentocht van 200 km die vrijdag a.s. gereden wordt. De week daarna wordt de topdrukte verwacht.

In colonne lopen we met onze schaatsuitrusting over de bevroren sneeuw naar de rand van het kleine meer. Via een doorgang in het riet stappen we van de wal op het ijs, een paar natte plekken vermijdend.


Ondanks dat het zondag is, zien we dat er hard gewerkt wordt op het ijs.
De ijsmeester van de Weissensee Norbert Jank (zie www.natureislauf.at/eismeister.htm) is met een paar mannen bezig om ijs bij de brug te transplanteren. Men schuift de met een kettingzaag los gezaagde platen ijs onder het ijs op een plek die als “corridor” onder de brug gebruikt zal gaan worden om van het kleine meer schaatsend naar het grote meer of omgekeerd te komen. Op deze manier poogt men om het zwakke gedeelte ijs onder de brug te versterken.
Op het grote meer wordt niet geschaatst in verband met onbetrouwbaar ijs. Alle aandacht van Herr Eismeister en zijn mannen gaat naar het prepareren van het ijs op het kleine meer voor de schaatsevenementen die vanaf woensdag op het ijs gehouden zullen worden.
Op het kleine meer is men van de Stichting Winter Sporten bezig een start en finish plaats met de nodige tenten daarom heen te bouwen.
Ook is men bezig met de opbouw van een mast waaraan Webcams komen te hangen, zodat het schaatsgebeuren de komende dagen live via internet te volgen is.

Verder op het meer wordt door een speciaal daarvoor ontwikkelde ijsveegmachine van wel 6 meter breed een baan met een totale lengte van 16,5 km in lussen aangelegd. Dit is de baan waarop over enige dagen de Alternatieve Elfsteden-tocht verreden zal worden. De deelnemers aan die tocht zullen 12 ronden van 16,5 km moeten afleggen om aan de 200 km te komen. Over het met sneeuw bedekte ijs lopen we naar de rand van een geprepareerde baan die langs de oevers van het kleine meer loopt. Deze ronde baan heeft een lengte 4,5 km. Het ijs ziet er goed uit. Geen spoor meer van het regenwater dat vrijdagmiddag was gevallen op de geveegde banen zelf. Waar is dat gebleven? Integendeel; hard glijijs.

Bij een bestelauto met aanhanger op het ijs vinden we een goede plek om onze tassen neer te zetten. Omkleden op het ijs dus, schaatsen aantrekken enz. Wel een teleurstelling op dat moment voor Marja en Peter want Marja had in plaats van de natuurijsschaatsen de veel kortere schoonrijschaatsen van huis meegenomen.

Spontaan ontstaan er een paar schaatsgroepjes van toerschaatsers die op weg gaan om de baan/het meer te verkennen.
Even wennen aan het natuurijs en de schaatsen. Hier op natuurijs voelt het anders aan. Ook wordt een iets andere en kortere schaatsslag (de zgn prikslag) gebruikt. Dat gaat bijna vanzelf. Voor weer anderen, die in plaats van noren de lagere natuurijsschaatsen gebruiken in combinatie met de Salomon langlaufschoenen, is het ook even wennen om voldoende grip op het ijs te hebben.
Al snel wordt er een "treintje" gevormd met Siet gebruikelijk als de machinist op kop. Met Netty, Klaas H en Klaas J en ondergetekende zal dit treintje vele malen “langs komen” in de komende week. Vanaf maandag zullen Peter en Marja met andere schaatsen (geleend en gehuurd) deel van dit treintje uitmaken. Genoemde personen (zie foto) zullen de kern zijn, waar in deze Blog verslag over wordt gedaan.

Met het zonnetje prikkende in de rug is het schaatsen hier een feest. Het is hier fantastisch! Lekkere temperatuur, geen wind, prachtig uitzichten, de stilte … Alleen het geluid van de schaatsen. Wat wil een mens nog meer? Ik droom er al van: Als dit zo de hele week zo zou kunnen gaan …. Weg is de katterigheid van een nacht met weinig slapen. Hier knapt een mens van op. Na een "stief" kwartiertje zijn we weer op ons startpunt. Onderweg komen we de eerste bekenden tegen die schaatsen of wandelen en die we groeten langs de rondombaan. Het is nog erg rustig op het ijs. Na een ruim uurtje schaatsen en onderweg even stoppen om wat te kletsen moeten we weer van het ijs.
We moeten met de laatste skibus van 15.45 uur mee richting Weissbriach omdat onze chauffeurs verplicht moeten uitrusten van de nachtelijke rit.
Grote hilariteit bij de bushalte. Met “..tig” personen die mee moeten met de skibus staan we bij de bushalte te wachten. Eén bus is de weinig voor die groep. Terplekke wordt nog een tweede skibus gearrangeerd door de chauffeur. Teruggekomen in het hotel aan de après-ski/skate en om 19.00 uur aanschuiven aan tafel voor de warme hap. Iedere avond zal het menu bestaan uit salades als voorgerecht, soms een kop soep, daarna hoofdgerecht en dan smikkelen en smullen van de verschillende nagerechten. Onze organisator Klaas Holt heet ons de eerste avond van harte welkom en vertelt de meute hoe het programma voor de komende week er uit komt te zien.
De ski-, langlauf-, wandel- en schaatsmogelijkheden in de regio voor de komende week komen aan de orde. Voor ieder is er wat wils. De tijdstippen van het eigen busvervoer (brengen naar en halen van ) worden bekend gemaakt en ook de mogelijkheden/tijdstippen van de ski-bussen die pendelen tussen de Weissensee en Nassfeld (Hermagor). En ook dat er een paar verrassingen voor het avond programma in de komende week ons te wachten staan. Ondanks een kostelijke maaltijd die avond toch maar mede door de gebroken nacht daarvoor op vroeg naar bed. Het heerlijk bed lonkt. Morgen zien we wel verder.