Dag 1 ..... zondag 20 januari 2008

We naderen de Weissensee; het is zondagmiddag 20 januari omstreeks 13.30 uur ….

Een paar uur geleden zijn we gearriveerd in ons hotel Brunnwirt te Weissbriach (Korinthië) Oostenrijk.
Na een qua tijdstip wel heel laat ontbijt (11 uur in de ochtend) is er die middag toch nog gelegenheid om met onze reisbus het ijs op de Weissensee te verkennen. Nadat de bus de pas met vele haarspeldbochten uit het Gitschdal en steile klimmetjes met een stijgingpercentage van wel 15 % genomen te hebben, slaan we op een driesprong rechtsaf richting Techendorf.
Reikhalzend kijken we met z’n allen uit de ramen van de bus naar rechts om de eerste glimp van het ijs op te vangen. Wordt er geschaatst?
De berichten over de toestand van het ijs op de Weissensee en de weersvooruitzichten voor dat gebied toen we zaterdagavond uit Alkmaar vertrokken, waren de dagen daaraan vooraf nogal pessimistisch van aard. Vrijdag had het op de Weissensee zelfs geregend. Water op het ijs en dat in hartje winter ...
De zon scheen toen we vanmorgen vroeg de Tauern-autowegtunnel uitkwamen. Prachtig weer met nagenoeg geen bewolking. Langs de wegen en op de "wiesen" (weilanden) lag er nog maar weinig sneeuw. Op de gedeelten die in de zon lagen was de sneeuw verdwenen en waren bruingroen van kleur. Was de dooi echt hier in dit gedeelte van Oostenrijk ingevallen? Wat zou van onze "winterse expeditie" terechtkomen?

Ja hoor. Het kleine meer kwam in snel in zicht. Eerst werden de geveegde baan-lussen op het ijs gewaar en even later zagen we groepjes schaatsers rijden. Enige opwinding in de bus werd voelbaar. Nog even geduld en dan mogen we op het ijs.

De bus moest eerst nog naar het dorp Techendorf zelf rijden en daarna in het centrum van het dorpje rechtsaf de brug over die noord en de zuidoever met elkaar verbinden en een scheiding vormt tussen tussen het kleine en grote meer in ligt. Bij de Skipiste met de stoeltjeslift, die naar de Nagger-alm gaat, zijn er ruim voldoende parkeerplaatsen voor bussen. Dit wordt voor ons de vaste bushalte van de pendelbus tussen het hotel in Weissbriach en de Weissensee voor de komende week. Zo op het oog is hier alles nog betrekkelijk rustig; maar dat zal niet lang meer duren. Binnen enkele dagen is hier een invasie van schaats(t)ers die uit Nederland moeten komen voor deelname aan de 1e Alternatieve Elfstedentocht van 200 km die vrijdag a.s. gereden wordt. De week daarna wordt de topdrukte verwacht.

In colonne lopen we met onze schaatsuitrusting over de bevroren sneeuw naar de rand van het kleine meer. Via een doorgang in het riet stappen we van de wal op het ijs, een paar natte plekken vermijdend.


Ondanks dat het zondag is, zien we dat er hard gewerkt wordt op het ijs.
De ijsmeester van de Weissensee Norbert Jank (zie www.natureislauf.at/eismeister.htm) is met een paar mannen bezig om ijs bij de brug te transplanteren. Men schuift de met een kettingzaag los gezaagde platen ijs onder het ijs op een plek die als “corridor” onder de brug gebruikt zal gaan worden om van het kleine meer schaatsend naar het grote meer of omgekeerd te komen. Op deze manier poogt men om het zwakke gedeelte ijs onder de brug te versterken.
Op het grote meer wordt niet geschaatst in verband met onbetrouwbaar ijs. Alle aandacht van Herr Eismeister en zijn mannen gaat naar het prepareren van het ijs op het kleine meer voor de schaatsevenementen die vanaf woensdag op het ijs gehouden zullen worden.
Op het kleine meer is men van de Stichting Winter Sporten bezig een start en finish plaats met de nodige tenten daarom heen te bouwen.
Ook is men bezig met de opbouw van een mast waaraan Webcams komen te hangen, zodat het schaatsgebeuren de komende dagen live via internet te volgen is.

Verder op het meer wordt door een speciaal daarvoor ontwikkelde ijsveegmachine van wel 6 meter breed een baan met een totale lengte van 16,5 km in lussen aangelegd. Dit is de baan waarop over enige dagen de Alternatieve Elfsteden-tocht verreden zal worden. De deelnemers aan die tocht zullen 12 ronden van 16,5 km moeten afleggen om aan de 200 km te komen. Over het met sneeuw bedekte ijs lopen we naar de rand van een geprepareerde baan die langs de oevers van het kleine meer loopt. Deze ronde baan heeft een lengte 4,5 km. Het ijs ziet er goed uit. Geen spoor meer van het regenwater dat vrijdagmiddag was gevallen op de geveegde banen zelf. Waar is dat gebleven? Integendeel; hard glijijs.

Bij een bestelauto met aanhanger op het ijs vinden we een goede plek om onze tassen neer te zetten. Omkleden op het ijs dus, schaatsen aantrekken enz. Wel een teleurstelling op dat moment voor Marja en Peter want Marja had in plaats van de natuurijsschaatsen de veel kortere schoonrijschaatsen van huis meegenomen.

Spontaan ontstaan er een paar schaatsgroepjes van toerschaatsers die op weg gaan om de baan/het meer te verkennen.
Even wennen aan het natuurijs en de schaatsen. Hier op natuurijs voelt het anders aan. Ook wordt een iets andere en kortere schaatsslag (de zgn prikslag) gebruikt. Dat gaat bijna vanzelf. Voor weer anderen, die in plaats van noren de lagere natuurijsschaatsen gebruiken in combinatie met de Salomon langlaufschoenen, is het ook even wennen om voldoende grip op het ijs te hebben.
Al snel wordt er een "treintje" gevormd met Siet gebruikelijk als de machinist op kop. Met Netty, Klaas H en Klaas J en ondergetekende zal dit treintje vele malen “langs komen” in de komende week. Vanaf maandag zullen Peter en Marja met andere schaatsen (geleend en gehuurd) deel van dit treintje uitmaken. Genoemde personen (zie foto) zullen de kern zijn, waar in deze Blog verslag over wordt gedaan.

Met het zonnetje prikkende in de rug is het schaatsen hier een feest. Het is hier fantastisch! Lekkere temperatuur, geen wind, prachtig uitzichten, de stilte … Alleen het geluid van de schaatsen. Wat wil een mens nog meer? Ik droom er al van: Als dit zo de hele week zo zou kunnen gaan …. Weg is de katterigheid van een nacht met weinig slapen. Hier knapt een mens van op. Na een "stief" kwartiertje zijn we weer op ons startpunt. Onderweg komen we de eerste bekenden tegen die schaatsen of wandelen en die we groeten langs de rondombaan. Het is nog erg rustig op het ijs. Na een ruim uurtje schaatsen en onderweg even stoppen om wat te kletsen moeten we weer van het ijs.
We moeten met de laatste skibus van 15.45 uur mee richting Weissbriach omdat onze chauffeurs verplicht moeten uitrusten van de nachtelijke rit.
Grote hilariteit bij de bushalte. Met “..tig” personen die mee moeten met de skibus staan we bij de bushalte te wachten. Eén bus is de weinig voor die groep. Terplekke wordt nog een tweede skibus gearrangeerd door de chauffeur. Teruggekomen in het hotel aan de après-ski/skate en om 19.00 uur aanschuiven aan tafel voor de warme hap. Iedere avond zal het menu bestaan uit salades als voorgerecht, soms een kop soep, daarna hoofdgerecht en dan smikkelen en smullen van de verschillende nagerechten. Onze organisator Klaas Holt heet ons de eerste avond van harte welkom en vertelt de meute hoe het programma voor de komende week er uit komt te zien.
De ski-, langlauf-, wandel- en schaatsmogelijkheden in de regio voor de komende week komen aan de orde. Voor ieder is er wat wils. De tijdstippen van het eigen busvervoer (brengen naar en halen van ) worden bekend gemaakt en ook de mogelijkheden/tijdstippen van de ski-bussen die pendelen tussen de Weissensee en Nassfeld (Hermagor). En ook dat er een paar verrassingen voor het avond programma in de komende week ons te wachten staan. Ondanks een kostelijke maaltijd die avond toch maar mede door de gebroken nacht daarvoor op vroeg naar bed. Het heerlijk bed lonkt. Morgen zien we wel verder.